من همونم که همیشه

غم و غصه بیشماره

اونیکه

تنها ترین حتی سایه نداره

این منم

که خوبیامو کسی هرگز نشناخته

اونیکه در راه رفاقت

همهً مستی شو باخته

هر رفیق راهی با من

دو سه روزی همسفر بود

ادعای هر رفاقت

واسه من چه زودگذر بود

هر کسی با زمزمه ی عشق

دوسه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر

همه ی دقیایقم شد

اون که عاشق بود عمری

از جدا شدن می ترسید

همهً حراس و ترسش

به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت

چه سمر از این لجاجت

وقتی قدر سر سوزن

به وفا نکردیم عادت

به وفا نکردیم عادت

نکردیم.....؟؟؟